Αγάπη ατέλειωτη, άδολη -‘Εκσταση ασταμάτητη – Καψούρα δυνατότερη!!!

Αθλητική ‘Ένωσις Κωνσταντινουπόλεως… Αγάπη ατέλειωτη και άδολη. ‘Εκσταση ασταμάτητη. Καψούρα η δυνατότερη που ταρακούνησε και ταρακουνάει συνθέμελα το «είναι» του κάθε Ενωσίτη…

Η πραγμάτωση εκείνης της υπόσχεσης τον Απρίλη εκείνο τον…σκοτεινό τρόπον τινά όταν ακούγαμε το σφύριγμα της λήξης στο Περιστέρι. Μαζί με άλλη μια λίγο παλαιότερη υπόσχεση που πάλι Απρίλη μήνα είχε δοθεί με την κόρνα της γραμματείας να ακούγεται στο κλειστό της Ρόδου… Σίγουρα κάποιοι δεν άντεξαν και λύγισαν. Κάποιοι μη δεχόμενοι την πραγματικότητα εκείνη τη ζοφερή έπαψαν να ασχολούνται. ΄Ομως κάποιοι «λίγοι – αμέτρητοι» έσφιξαν γροθιές και δόντια. Κράτησαν σταθερά το «τιμόνι» που όριζε της καρδιάς τους η πορεία. Και ας ήταν η θάλασσα μαύρη και ανταριασμένη και τα μαύρα σύννεφα μαζεμένα από πάνω μας στέλνοντας την δυνατότερη καταιγίδα στο δικό μας «καράβι»…
Η πορεία δύσκολη. Το γήπεδο που ποτέ δεν θα γινόταν «σπίτι» μας άλλωστε το δικό μας το σπίτι βρίσκεται στην «Φωκών & Καππαδοκίας» και αυτό δεν το διαπραγματευτήκαμε ποτέ από την πρώτη φορά που ανταμώσαμε μαζί της εκεί μέχρι την τελευταία πριν το δούμε να «πέφτει» όχι όμως για παντοτινά. Βράδυ μιας Πέμπτης του Μάη. Ποιός μπορεί ακόμη και τώρα να συνειδητοποιήσει τι ακριβώς ζήσαμε…Μια χρονιά που όλοι μας έχριζαν…τρίτο φαβορί για το πρωτάθλημα. Όσο για το μπάσκετ εκεί ούτε λόγος να διεκδικήσουμε το οτιδήποτε. Σύμφωνα με τους ειδικούς φυσικά που θέλουν κάθε χρόνο τα τρόπαια να έχουν χρώμα πρασινοκόκκινο και ενίοτε λίγο από εκείνο το ασπρόμαυρο της..φωτοτυπίας… Και εμείς εκεί στο δικό μας κόσμο τον κιτρινόμαυρο εκείνον που εκτείνεται από την ‘Άγια Νέα Φιλαδέλφεια και περνάει από κάθε γωνιά που χτυπά μια κιτρινόμαυρη καρδιά. Για να καταλήξει στην παντοτινά δική μας Πόλη. Εκεί που γεννήθηκε η ιδέα… Εκεί που άναψε η σπίθα που έγινε σε μια στοά της Αθήνας…λάβα.
«Θα φτιάξουμε ένα κλούμπ… Η ιστορία μας… ‘Όταν παίζουμε θα λέμε την ιστορία μας»…Τα λόγια του Κωνσταντίνου Σπανούδη που ενσαρκώνει στην αγαπημένη μας πια ταινία «1968» ο δικός μας αδελφός Ενωσίτης Αντώνης Καφετζόπουλος, φώς , πυξίδα και οδηγός μας. Δεν παραστρατήσαμε. Πόσα κι αν ακούσαμε. «Το πρωτάθλημα θα το πάρει ο παοκ» αυτό που ακούγαμε συχνότερα. Και όσο το ακούγαμε τόσο πεισμώναμε. Τα ίδια και στο μπάσκετ. «Θα κατεβείτε να φάτε 40άρα στην Κρήτη»; Kαι από ψηλά άκουγαν ο Μόσχος και ο Αμερικάνος και χαμογελούσαν με νόημα. Μαζί με το Θέμη, μαζί με το Θείο Λουκά, με τον Λάκη που εκεί στο πλάι της ένα πικρό βράδυ άφησε την τελευταία του πνοή στα σκαλιά της «18»…Μαζί με φίλους και συγγενείς μας που την λατρεύουν και τη βλέπουν από ψηλά… ‘Ολοι ενωμένοι κάτω από τα δικά της φτερά. Ακολουθούσαμε και περιμέναμε… Ο τεράστιος θόρυβος της επιστροφής της Βασίλισσας του Ελληνικού μπάσκετ με την κατάκτηση του κυπέλλου ήταν απλά η πρόγευση όσων θα ακολουθούσαν. ‘Ηταν η αρχή γιατί η ‘Ενωση δε θα σταμάταγε εκεί…
2018…Σαν να αποφάσισε ο Θεός της Α.Ε.Κ. μας να αρχίσει να μας δίνει όσα άδικα στερηθήκαμε. Το σπίτι μας…. Μέρα τη μέρα σηκώνεται και φωνάζει… Καρτερεί εμάς. Καρτερούμε όλοι το δικό της γυρισμό. ‘Οπως το γλυκό βράδυ του Μάη που οι ουρανοί άνοιξαν γιατί δε χώρεσαν τα δάκρυα της χαράς της Original Παραδείσου. Γιατί εκεί στα ‘Αγια μας χώματα ζώντες και τεθνεότες μαζευτήκαμε να υποδεχτούμε το καμάρι της προσφυγιάς, την ομάδα της Πόλης που μετά από 24 χρόνια ήταν ξανά πρωταθλήτρια Ελλάδος. Και μια μέρα μετά…Οι ψυχές του Μόσχου και του Αμερικάνου κατέβηκαν να παίξουν μπάσκετ σε ένα άλλο «Καλλιμάρμαρο» κατάμεστο από 20000 ψυχές και απλά δεν μπορούσαν να χάσουν όχι από το πριγκιπάτο του Μονακό αλλά από κανέναν. Φωνή και δάκρυ, δάκρυ και φωνή ασταμάτητα σε έναν έρωτα κίτρινο και μαύρο σε ένα πάθος ανεξέλεγκτο. Κίτρινη ηδονή και αρρώστεια, η αφέντρα και ερωμένη της καρδιάς μας για άλλη μια φορά με το δικό της μαγικό τρόπο όριζε το σφυγμό μας. Το βήμα μας. Την αναπνοή μας….
Πλέον όλα έχουν αλλάξει. Κανείς και τίποτα δεν μπορεί πλέον να σταματήσει το ορμητικό ποτάμι της χαράς και της περηφάνειας μας. Το πρωτάθλημα του ποδοσφαίρου, το κύπελλο Ελλάδος μαζί με το πρωτάθλημα της Ευρώπης στο μπάσκετ είναι απλά η αρχή. Είχα τόσα χρόνια να ακούω και να βλέπω παντού τόσους πολλούς «δικούς» μας. Στο δρόμο, στη δουλειά, στο σταθμό των κτελ, έξω από την Αθήνα…παντού. Λες και έπεσε παντού η μαγική Ενωσίτικη χρυσόσκονη και πια δύο χρώματα μόνο κυριαρχούν εκείνα της δικής μας μοναδικής φανέλας….
Νικόλα αδελφέ μου «ιεραπόστολε» της ιδέας της Α.Ε.Κ. μας αυτό το κείμενο είναι για σένα. Μα και για τους αγαπημένους μου Στράτο, Οδυσσέα και Γιώργο…Ο όρκος που δώσαμε σε εκείνους που μας βλέπουν από ψηλά και μας μετέδωσαν την ευλογία της Αθλητικής ‘Ενωσης Κωνσταντινουπόλεως εκπληρώνεται σιγά σιγά. Θα ολοκληρωθεί όταν μας αξιώσει ο Θεός να αγκαλιαστούμε και να καθίσουμε στις θέσεις μας στα εγκαίνια της «Αγιας Σοφιάς» μας. Μέχρι τότε ραντεβού στο δικό μας μονοπάτι, από την λατρεμένη μας Κωνσταντινούπολη στη Φιλαδέλφεια και από εκεί πάντα στο πλάι της όπου παίζει…Στο δικό της σοκάκι…Στο δρόμο της καρδιάς…
Με όλη μου την αγάπη…

.

LIVE STREAMING AGONES PODOSFAIROU

Ρε τον μάγειρα…

Πριν από καιρό μιλώντας με τον Γιάννη Μπουρούση, του είχα πει «έλα ρε με τον καμαρότο», εννοώντας τον Πάμπλο Λάσο. Ο Γιάννης έπαιζε στην Ρεάλ, ήθελα να τον πειράξω, μιλώντας βέβαια για το … [Read More...]

Ο χάρτης του Champions League 2018-19 (20/05)

Λίγα ευρωπαϊκά πρωταθλήματα απομένουν ανολοκλήρωτα, κάτι που σημαίνει ότι μέχρι τις 2 Ιουνίου θα γνωρίζουμε ποιες ομάδες θα λάβουν μέρος στο Champions League της σεζόν 2018-19. Μία … [Read More...]